Γράφει ο Γιώργος Μπούσουλας
Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε μια σειρά από αναρτήσεις που στοχεύουν σχεδόν αποκλειστικά τον δήμαρχο, ανακυκλώνοντας το ζήτημα της διάρρηξης στο Δημαρχείο σε έναν τόνο που μοιάζει να απομακρύνεται από την ουσία και να ακουμπά περισσότερο σε πολιτική εκμετάλλευση. Λογικό είναι να υπάρχουν ερωτήματα από τους δημότες· λογικό είναι επίσης η αντιπολίτευση να ασκεί κριτική. Όμως η επιμονή να παρουσιάζεται ένα περιστατικό, ήδη εξιχνιασμένο από την αστυνομία, σαν κάτι «κρυφό», την ίδια στιγμή που τα επίσημα στοιχεία βρίσκονται δημόσια αναρτημένα, δείχνει περισσότερο διάθεση εντυπωσιοθηρίας παρά ουσιαστικής παρέμβασης.
Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η ίδια αντιπολίτευση που κατηγορεί τη δημοτική αρχή για «επικοινωνιακά τρικ», σπεύδει χωρίς δεύτερη σκέψη να φωτογραφηθεί χαμογελαστή δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Μάκη Βορίδη και άλλα στελέχη της κυβέρνησης κατά την επίσκεψή τους στο Μαρκόπουλο. Δεν θα υπήρχε τίποτα μεμπτό σε αυτό, αν οι ίδιοι άνθρωποι δεν είχαν δηλώσει πριν λίγους μήνες ότι είναι έτοιμοι να «πετάξουν τις κομματικές τους ταυτότητες» προκειμένου να λυθεί το σοβαρότατο θέμα των σχολικών μεταφορών – ένα θέμα που αφορά την ασφάλεια των παιδιών και θα έπρεπε να αποτελεί υπέρτατη προτεραιότητα.
Η πραγματικότητα όμως δείχνει πως οι κομματικές γραμμές όχι μόνο δεν πετάχτηκαν, αλλά υπηρετούνται πιστά και μάλιστα με ενθουσιασμό μπροστά στον φακό. Κι αυτό γεννά εύλογα ερωτήματα. Πώς γίνεται οι ίδιοι άνθρωποι να ζητούν διαρκώς μεγαλύτερη σοβαρότητα, διαφάνεια και υπευθυνότητα από τη διοίκηση, όταν οι ίδιοι, μπροστά στα μεγάλα ζητήματα του τόπου, δεν κρατούν τη στάση που υποσχέθηκαν; Πώς γίνεται να καταγγέλλουν «επικοινωνία» από τη μία και να την εφαρμόζουν πλήρως από την άλλη; Και κυρίως, πώς γίνεται να υψώνεται τόσος θόρυβος για μια διάρρηξη που εξιχνιάστηκε, ενώ το μείζον πρόβλημα των σχολικών – που αγγίζει κάθε οικογένεια – μένει χωρίς πραγματική πίεση, χωρίς συνέπεια, χωρίς την πολιτική ενότητα που οι ίδιοι διακήρυτταν;
Όταν η κριτική γίνεται εργαλείο εντυπώσεων και όχι μοχλός λύσεων, ο δημότης το αντιλαμβάνεται. Και στις αντιφάσεις αυτές, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να τις κρύψουν μέσα σε στόμφους και αναρτήσεις, η ουσία μένει ίδια: άλλο πράγμα το ενδιαφέρον για τα προβλήματα του τόπου και άλλο η επιλεκτική ευαισθησία που εμφανίζεται μόνο όταν «βολεύει» πολιτικά.
