Γράφει ο Γιώργος Μπούσουλας
Με τον κύκλο της τελευταίας διαμάχης να έχει κλείσει, ήρθε η στιγμή για μια ψύχραιμη πολιτική ανάγνωση των γεγονότων.
Η εικόνα που έμεινε
Το τελευταίο επεισόδιο στο Δημοτικό Συμβούλιο Σαρωνικού δεν καταγράφηκε απλώς ως μια ακόμη σκληρή αντιπαράθεση. Καταγράφηκε ως εικόνα. Και στην αυτοδιοίκηση η εικόνα, ειδικά όταν επαναλαμβάνεται και διαχέεται πανελλαδικά, γίνεται πολιτικό φορτίο. Η παρουσία της Ναταλί Κάκκαβα στη συγκεκριμένη συνεδρίαση δεν άνοιξε έναν ουσιαστικό διάλογο· άνοιξε μια συζήτηση για ρόλους, όρια και προθέσεις, αφήνοντας πολλούς να αναρωτιούνται αν αυτό που προβάλλεται είναι πολιτική στάση ή προσωπική σκηνή.
Οι ρόλοι που μπερδεύτηκαν επικίνδυνα
Η επίκληση δημοσιογραφικής ιδιότητας, οι αιχμές και οι υπαινιγμοί, η μετατόπιση της συζήτησης από τα θέματα του Δήμου σε προσωπικά ζητήματα, δημιούργησαν μια σύγχυση που δύσκολα δικαιολογείται θεσμικά. Όταν ο δημόσιος λόγος μοιάζει να αλλάζει ανάλογα με τη στιγμή, η αξιοπιστία δεν τραυματίζεται από τους αντιπάλους, αλλά από την ίδια την εικόνα που εκπέμπεται προς τα έξω.
Η παύση από την αντιδημαρχία και η σκιά της «βεντέτας»
Δεν είναι άσχετο ότι στο πρώτο εξάμηνο της θητείας της, ο Δημήτρης Παπαχρήστου την έπαυσε από τα καθήκοντα της αντιδημάρχου που είχε αναλάβει. Από τότε, πολλοί βλέπουν μια σταθερή ένταση που δεν θυμίζει πολιτική διαφωνία, αλλά προσωπική εκκρεμότητα. Η αίσθηση ότι το ζήτημα αντιμετωπίζεται ως βεντέτα και όχι ως θεσμική αντιπαράθεση βαραίνει ιδιαίτερα στα μάτια των πολιτών.
Υποσχέσεις «αποκαλύψεων» χωρίς αντίκρισμα
Επιπλέον, επανέρχεται συχνά η ρητορική των «αποκαλύψεων που έρχονται». Λόγια βαριά, τόνος απειλητικός, προσδοκίες υψηλές. Και στο τέλος, τίποτα. Καμία ουσιαστική αποκάλυψη, κανένα στοιχείο που να αλλάζει το αφήγημα. Αυτή η επαναλαμβανόμενη τακτική, όπου η απειλή μένει μετέωρη, καταλήγει να φθείρει περισσότερο εκείνον που την εκστομίζει παρά εκείνον στον οποίο απευθύνεται.
Η κοινωνική αντίδραση
Η αντίδραση του κόσμου στα κοινωνικά δίκτυα και στα σχόλια κάτω από δημοσιεύματα δεν ήταν απλώς έντονη, ήταν αποκαλυπτική. Κούραση, ειρωνεία, αποδοκιμασία όχι μόνο στα μεγάλα ειδησεογραφικά site και posts αλλά και στο προσωπικό της προφίλ. Όχι επειδή διατυπώθηκε μια άποψη, αλλά γιατί με τη στάση της γκρεμίστηκαν τα ηθικά όρια μέσα σε έναν θεσμικό χώρο όπως το Δημοτικό Συμβούλιο. Όταν η κοινωνία παύει να θυμώνει και αρχίζει να αποστασιοποιείται το μήνυμα γίνεται είναι καθαρότερο.
Ξεκάθαρο ηθικό ατόπημα
Η δημόσια ανάρτηση μιας βεβαίωσης μέλους της ΕΣΗΕΑ, δεν αποκαθιστά καμία θεσμική τάξη ούτε απαντά στην ουσία της κριτικής· απλώς μετατρέπει έναν θεσμικό διάλογο σε προσωπικό θέαμα και το ήδη κακό σκηνικό το κάνει χειρότερο. Όταν ο δημόσιος λόγος καταλήγει σε «δείτε τα χαρτιά μου» αντί για επιχειρήματα, τότε δεν υπερασπίζεται την ιδιότητα, την ευτελίζει. Η δημοσιογραφική δεοντολογία δεν αποδεικνύεται με σκαναρισμένα έγγραφα στο Facebook, ούτε με λεονταρισμούς περί «δεν φοβάμαι», αλλά με στάση, μέτρο και σεβασμό στους θεσμούς. Κι εδώ, δυστυχώς, αυτό που καταγράφηκε ήταν μια πράξη “αυτοδικαίωσης” που ξεπέρασε τα όρια, εξέθεσε τον ίδιο τον ρόλο που επικαλείται και πρόσθεσε ακόμη ένα βάρος σε μια ήδη προβληματική πολιτική εικόνα.
Η κάλπη δεν ξεχνά
Και εδώ βρίσκεται ο πραγματικός πολιτικός αντίκτυπος. Ο πολίτης δεν ξεχνά και η κάλπη δεν λειτουργεί συναισθηματικά, λειτουργεί αθόρυβα. Δεν τιμωρεί με φωνές, αλλά με απουσία στήριξης. Σε τοπικές εκλογές, όπου οι πολίτες ψηφίζουν πρόσωπα και χαρακτήρες, τέτοιες εικόνες μένουν. Και όταν έρθει η ώρα της κρίσης, θα φανεί αν αυτή η διαδρομή την ενίσχυσε ή θα μείνει στην ιστορία ως το σημείο όπου άρχισε το τέλος της πολιτικής της παρουσίας.
