Γράφει ο Γιώργος Μπούσουλας
Η Ελλάδα τον τελευταίο καιρό βιώνει ραγδαία αύξηση στην παιδική και εφηβική βία. Μόνο στο α’ εξάμηνο του 2025 συνελήφθησαν 433 ανήλικοι για βίαιες πράξεις και περίπου 3.300 κατηγορήθηκαν για σωματικές βλάβες. Τα περιστατικά αυτά δεν είναι μεμονωμένες εξαιρέσεις: στον Πειραιά 16χρονος μαθητής κατέληξε στο νοσοκομείο ύστερα από άγριο ξυλοδαρμό συνομηλίκων, ενώ στην Πάτρα 15χρονος έπεσε θύμα εκβιασμού με απειλή δημοσιοποίησης προσωπικών φωτογραφιών. Την ίδια ώρα βιντεοληπτικά ντοκουμέντα νέων περιστατικών πλημμυρίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δημιουργώντας ένα ανησυχητικό κλίμα «εκ των έσω» βίας.
Σε αυτό το εκρηκτικό σκηνικό εγείρεται εύλογα το ερώτημα των ευθυνών: ποιοι φταίνε; Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η νέα γενιά μεγάλωσε σε πιο ευάλωτο κοινωνικά περιβάλλον – κοινωνικές ανισότητες και έλλειψη ουσιαστικής στήριξης από οικογένειες και κοινότητες αυξάνουν την τάση στην επιθετικότητα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ερέτρια, όπου 9 μαθητές ξυλοκόπησαν 16χρονο (σπάζοντάς του τη γνάθο) και συνελήφθησαν, μαζί με πέντε γονείς τους για «παραμέληση εποπτείας». Ωστόσο τα μέσα ψηφιακού ελέγχου δεν αρκούν από μόνα τους: όπως τονίζει πρόσφατο ρεπορτάζ, απαιτείται ουσιαστική συνεργασία οικογένειας, σχολείου και κράτους, όχι μόνο εφαρμογές και κανόνες.
Παράλληλα όμως δεν γλιτώνουμε από τη δική μας ευθύνη. Στις γειτονιές και τα προαύλια, ακόμη και αφορμές όπως μια προσβολή για τα μαλλιά ή το βάρος οδηγούν σε καβγάδες: στην Κω δύο 15χρονες μαθήτριες πιάστηκαν στα χέρια επειδή η μία είπε στην άλλη ότι είναι «παχουλή» και την ειρωνεύτηκε για τα ρούχα της (καθηγητές έσπευσαν να τις χωρίσουν πριν τραυματιστούν). Παρόμοια επίθεση καταγράφηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου τρεις μαθήτριες κι ένας μαθητής επιτέθηκαν και τραυμάτισαν σοβαρά 14χρονη εξαιτίας ερωτικής αντιζηλίας, καταγράφοντας μάλιστα σε βίντεο τον ξυλοδαρμό της. Αυτή η «έκρηξη» νεανικής βίας είναι ένα ηχηρό καμπανάκι αφύπνισης: μήπως μεγαλώνουμε τα παιδιά μας χωρίς όρια και πρότυπα, εκτοξεύοντας το πρόβλημα; Οι λύσεις δεν πρόκειται να έρθουν μαγικά – απαιτούν συλλογική ευθύνη και αποφασιστικές αλλαγές σε οικογένειες, σχολεία και κοινωνία.
