Ανθολόγηση: Κατερίνα Μερκούρη
Αυτό που έδινε μεγάλη χαρά σε όλους τους μαθητές ήταν η εκδρομή που μας πήγαιναν κάπου-κάπου, όταν είχε καλό καιρό. Η πιο κοντινή εκδρομή ήταν στην ανατολική πλευρά του χωριού, στο ποτάμι που έρχεται από την Κερατέα και τον Κουβαρά. Εκείνη την εποχή παντού ήταν ωραία, αλλά κοντά στο ποτάμι μας έδινε μεγάλη χαρά που βλέπαμε να τρέχει καθαρό νερό. Οι όχθες του ποταμού ήταν γεμάτες ανεμώνες, ο κάμπος καταπράσινος, γεμάτος ελαιόδεντρα και σπαρμένα χωράφια, ενώ τα βουνά ήταν χιονισμένα.
Είχαμε πάει και μια εκδρομή στην Αγία Τριάδα, στον δρόμο για το Λαγονήσι, στα δεξιά. Εκεί ήμασταν όλοι οι μαθητές του σχολείου μαζί με τους δασκάλους και μείναμε όλη την ημέρα, αφού είχαμε πάρει και κολατσιό.
Τότε, η Αγία Τριάδα ήταν αληθινός παράδεισος, γιατί είχε πολλά και μεγάλα πεύκα, υπήρχε η βρύση που έτρεχε άφθονο νερό χειμώνα-καλοκαίρι, κρυστάλλινο νερό κυλούσε στο ποτάμι και χιλιάδες πουλιά κελαηδούσαν ασταμάτητα.
Η πιο μακρινή εκδρομή που έκανε τότε το σχολείο μας ήταν στον Μαραθώνα. Εκεί πήγαν οι μαθητές της Ε΄ και της ΣΤ΄ τάξης και είδαν τα έργα της ΟΥΛΕΝ το 1939. Όλοι εμείς οι μικρότεροι μαθητές ζηλεύαμε εκείνη την ημέρα, που βλέπαμε τους μεγαλύτερους να ανεβαίνουν στο φορτηγό αυτοκίνητο του μπάρμπα Χρήστου Φιλίππου και να φεύγουν για τον Μαραθώνα.
Στις εκδρομές τότε πηγαίναμε πάντα με φορτηγά αυτοκίνητα. Σπάνια έβλεπες να πηγαίνουν εκδρομές με λεωφορεία. Οι πιο κοντινές εκδρομές ήταν στην Κούλουρη [Σαλαμίνα], στις 23 Αυγούστου, που ήταν η γιορτή της Φανερωμένης, και στην Πεντέλη, στις 15 Αυγούστου. Μονοήμερες εκδρομές πηγαίναμε και εκτός Αττικής, όπως στη Λιβαδειά, στο Ξυλόκαστρο, στο Άργος, στο Ναύπλιο και στην Επίδαυρο.
Ήταν πολύ μεγάλος αγώνας να πας εκδρομή με το φορτηγό, γιατί ήμασταν όρθιοι στην κασόνα και στοιβαγμένοι σαν τα πρόβατα. Λίγο καλύτερα ήταν αυτοί που έπιαναν τις άκρες και κρατούσαν τα παραπέτια. Όσοι ήταν στη μέση περνούσαν μαρτύρια. Το σπουδαίο όμως ήταν ότι, με τόση ορθοστασία και κούραση στη διάρκεια του ταξιδιού, είχαμε κέφι, συζητούσαμε και τραγουδούσαμε. Με το τραγούδι κάπως ξεχνιόταν αυτή η ταλαιπωρία.
Οι εκδρομές με τα φορτηγά συνεχίστηκαν για πολλά χρόνια. Θυμάμαι το καλοκαίρι του 1951, που δούλευα στο Άργος. Πήγαινα συχνά με το ποδήλατο και έβλεπα ένα τοπίο από τα πιο ωραία της Αργολίδας, το Κεφαλάρι. Κάθε μέρα, στο Κεφαλάρι, που είχε πολύ πράσινο, δέντρα και τρεχούμενα νερά, πήγαιναν πολλοί εκδρομείς από πολλά μέρη της Ελλάδας, όλοι με φορτηγά.
Κάποια ημέρα, εκεί στο Κεφαλάρι, ένιωσα μεγάλη χαρά όταν είδα ένα φορτηγό που είχε έρθει με εκδρομείς από το χωριό μου. Ήταν όλοι συγχωριανοί μου, φίλοι, γείτονες, αλλά και συγγενείς. Το φορτηγό ήταν του Γεωργίου Στ. Νυχά και το οδηγούσε ο Κώστας Ιωάν. Σιδέρης [Κατσογιάννης]. Ήταν ένα μεγάλο FIAT, από αυτά που είχε ο ιταλικός στρατός στον πόλεμο. Επειδή ο Νυχάς το είχε φέρει από τη Ρόδο, μπροστά, ψηλά στο κουβούκλιο, έγραφε: «Η Ρόδος».
Ακόμα μια εκδρομή με το σχολείο γινόταν όταν τέλειωναν τα μαθήματα…
Σ. Κόλλιας, «Τα γεγονότα που έζησα»
