Το νέο δημόσιο κείμενο που υπογράφεται από στελέχη της λεγόμενης «Ενωμένης Αντιπολίτευσης» επιχειρεί να ασκήσει πίεση προς τη Δημοτική Αρχή για το θέμα των παραλιών Πεύκο, Γλίστρα και Ευκάλυπτα, διατυπώνοντας πέντε «σοβαρά ερωτήματα». Μόνο που πίσω από τη φαινομενική θεσμικότητα, το ίδιο το κείμενο αποκαλύπτει και τις δικές του αδυναμίες.
Πρώτα απ’ όλα, τα ερωτήματα δεν ξεκινούν από ουδέτερη βάση. Δεν ζητούν απλώς εξηγήσεις, αλλά είναι ήδη χτισμένα πάνω σε πολιτικά συμπεράσματα, σαν να έχει προηγηθεί καταδίκη και μετά να αναζητούνται οι ερωτήσεις που θα τη στηρίξουν. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στα σημεία όπου η διοίκηση κατηγορείται εμμέσως για «απραξία», «υπονόμευση» ή ακόμη και για στάση που τάχα ενισχύει τις διεκδικήσεις της ΕΤΑΔ.
Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η αντιπολίτευση εμφανίζεται να ζητά από τη διοίκηση πλήρη επιθετική στρατηγική σε νομικό, πολιτικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο, χωρίς όμως να εξηγεί με σαφήνεια ποια ακριβώς βήματα θεωρεί άμεσα εφαρμόσιμα, ποια είναι νομικά εφικτά και ποια αποτελούν περισσότερο πολιτικό σύνθημα παρά ρεαλιστική διοικητική πράξη.
Ειδικά στο πιο βαρύ από τα ερωτήματα, όπου γίνεται λόγος περίπου για έμμεση αναγνώριση των διεκδικήσεων της ΕΤΑΔ, η επιχειρηματολογία δείχνει να ξεπερνά το όριο της πολιτικής πίεσης και να μπαίνει στη σφαίρα της υπερβολής. Άλλο πράγμα η κριτική προς τη στάση της διοίκησης και άλλο η απόδοση τόσο βαριών συνεπειών χωρίς πλήρη τεκμηρίωση.
Παράλληλα, το ίδιο το κείμενο της αντιπολίτευσης μοιάζει να αποκαλύπτει και μια δική της αμηχανία. Αν επί 18 μήνες υπήρχε, όπως λέει, κοινή στάση, κοινός αγώνας και ομόφωνα ψηφίσματα, τότε το ερώτημα δεν αφορά μόνο τη Δημοτική Αρχή αλλά και το κατά πόσο αυτή η «ενωμένη» πίεση απέδωσε ουσιαστικό αποτέλεσμα. Με απλά λόγια, δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ταυτόχρονα ως συμμέτοχος της κοινής προσπάθειας και ως εξ ολοκλήρου εξωτερικός καταγγέλλων.
Η ουσία είναι ότι το θέμα των παραλιών παραμένει υπαρκτό, σοβαρό και πολιτικά ευαίσθητο. Όμως όταν η συζήτηση μετατρέπεται σε διατύπωση ερωτημάτων που περισσότερο κατασκευάζουν εντυπώσεις παρά φωτίζουν καθαρά το τι έγινε, τι δεν έγινε και τι μπορεί πράγματι να γίνει από εδώ και πέρα, τότε η πολιτική αντιπαράθεση χάνει σε ουσία.
Την ίδια στιγμή, δεν περνά απαρατήρητο και το timing της δημόσιας παρέμβασης. Σε μια φάση όπου το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι η ενιαία πολιτική και θεσμική εικόνα του Δήμου απέναντι στην ΕΤΑΔ, η επιλογή να ανοίξει τώρα ένα νέο μέτωπο εσωτερικής αμφισβήτησης στέλνει διαφορετικό μήνυμα. Αντί να ενισχύεται η εικόνα μιας κοινής στάσης διοίκησης και αντιπολίτευσης απέναντι σε μια εξωτερική πίεση, καλλιεργείται η εντύπωση εσωτερικού ρήγματος και πολιτικής ασυνεννοησίας. Και αυτό, ανεξάρτητα από τις προθέσεις όσων το υπογράφουν, μόνο ως λάθος χρονική επιλογή μπορεί να διαβαστεί.
